Gynaikes-Ergazomenes

σχετικα με εμασ

για την ενωση εργατουπαλληλλων γυναικων

Κινούμαστε προς την ίδρυση σωματείου με στόχους:

1.τΗν προώθηση του λογού και των συμφερόντων των εργαζομενων γυναικών.

Τη διάκριση του, από τον κυρίαρχο γυναικείο λόγο που διαμορφώνεται από τις ανάγκες των εργοδοτριών, ελευθεροεπαγγελματιών και εισοδηματιών γυναικών. 



Τα βασικότερα σημεία που εντοπίζεται η επικράτηση αυτού του λόγου, στο σύγχρονο γυναικείο κίνημα είναι τα εξής :


-1.  Η διεκδίκηση ίσων ευκαιριών (με τους άνδρες) στην επιχειρηματική δραστηριότητα.

Πρόκειται για την βασικότερη αξίωση των εργοδοτριών,  ελευθεροεπαγγελματιών καθώς και των γυναικών που διαθέτουν κεφάλαια προς επένδυση.


Η διεκδίκηση αυτή , δεν έχει καμιά σχέση,  με τα συμφέροντα του κόσμου της μισθωτής εργασίας


Αντίθετα εισβάλλει και επιβάλλεται χωρίς δημοκρατικές διαδικασίες, 

με σκοπό να μην μείνει χώρος για να εκφραστεί η ανάγκη των εργαζομένων γυναικών.

Η ανάγκη δηλαδή για σταθερή δουλειά, αύξηση του μισθού, εργασιακά δικαιώματα. 



- 2. Το μπέρδεμα,

 του κοινωνικού καθήκοντος  με το οποίο είναι σήμερα επιφορτισμένη, η εργαζόμενη γυναίκα

με το δικαίωμα της γυναικείας ελίτ, να βιώνει έντονες ατομικές εμπειρίες (έτσι αντιμετωπίζει τα πάντα , από το μαγείρεμα ως την γέννα και το θηλασμό).


Η γυναικεία ελίτ, καταφέρνει να απαλλάσσει το εαυτό της από την έννοια καθήκον και από το μόχθο.

Μεταφέρει το κοπιαστικό κομμάτι της οικιακής απασχόλησης και της ανατροφής των παιδιών, 

σε υπηρετικό προσωπικό. 

Ευτελίζει το καθήκον της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζομένων γυναικών για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης, 

σε απόλαυση έντονων ατομικών εμπειριών, στο αστικό δικαίωμα για το γυναικείο βίωμα.


Και σε αυτήν την περίπτωση, η γυναικεία ελίτ επιβάλλεται

με σκοπό να μην μείνει χώρος για να εκφραστεί η ανάγκη των εργαζομένων γυναικών

για βρεφικούς σταθμούς, 

για δημόσιο εστιατόριο, 

για εξασφαλισμένη εργασία κατά την αναπαραγωγική περίοδο της ζωής τους.



- 3. Το δικαίωμα των ισχυρών γυναικών, για δική τους ασφαλή σεξουαλικότητα, 

αλλά και η ανάγκη τους, να περιχαρακώσουν την σεξουαλικότητα των συζύγων τους στην κατανάλωση πορνείας,

οπισθοδρομεί την κοινωνία.  


Προσανατολίζει το γυναικείο κίνημα 

σε καταγγελίες για ατομική σεξουαλική κακοποίηση.  

ενώ αφήνει στο απυρόβλητο το θεσμοθετημένο εξευτελισμό των γυναικών  στην πορνεία.


Προσπαθεί να μονοπωλήσει τη γυναικεία διεκδίκηση με εντυπωσιασμό και κατευθύνοντας τη στη σεξοδιαμαρτυρία. 

Χρησιμοποιεί ως εκφραστές του, δημοφιλείς γυναίκες από το χώρο της βιομηχανίας θεάματος. 

Συχνά υιοθετεί μορφές πάλης, που αυξάνουν την δημοτικότητα των μέσων ενημέρωσης, εξευτελίζοντας τη γυναικεία αξιοπρέπεια. 


Καλύπτει το χώρο που θα μπορούσε να αναπτυχθεί φωνή 

για την κατάργηση των νόμιμων μορφών καταπάτησης της γυναικείας  γενετήσιας ελευθερίας.  


Οι νόμιμες μορφές πορνείας, είναι αυτές που απειλούν τη λαiκή γυναίκα. 

Οι νόμιμες μορφές πορνείας, είναι αυτές που γίνονται αφορμή για υποβιβασμό της, στην καθημερινή ζωή.

ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΡΓΟΔΟΤΡΙΩΝ ΜΑΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΕ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ.

2.ΤΗΝ ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΜΕ ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ ΣΧΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (ΜΙΣΘΩΤΕΣ - ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ).


-1. Το διευθυντικό δικαίωμα,

το δικαίωμα πρόσληψης και απόλυσης εργαζομένου, 

μετάθεσης, απόρριψης αδείας, κ.α.

σημαίνει ανισότητα μεταξύ των προϊστάμενων και των υφιστάμενων τους. 


-2. Η αρπαγή του αποτελέσματος της εργασίας, 

της τεχνογνωσίας των πολλών και η αξιοποίηση τους, για ανέλιξη στην ιεραρχία της εργασίας το ενός, 

είναι γνώρισμα  τόσο των ανδρών, όσο και των γυναικών υπευθύνων παραγωγής. 


-3. Η αύξηση του μισθού, 

αν ποτέ γινόταν κοινή διεκδίκηση όλων των εργαζομένων, (ανεξάρτητα από τη θέση τους στην ιεραρχία της παραγωγής), 

θα αντιμετωπίζονταν από την διευθύντρια, ως μια απαράδεκτη ισοπεδωτική εξίσωση, 

ανάμεσα στις μορφωμένες και τις αμόρφωτες, τις άξιες και τις ανίκανες, τις ξεχωριστές και τις καθημερινές γυναίκες, του προσωπικού της επιχείρησης

Το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ του μισθού της προισταμένης και της υφισταμένης, επιβεβαιώνει την κυριαρχία της πρώτης.


-4. Το αίτημα για ίση πρόσβαση ανδρών και γυναικών στις διευθυντικές θέσεις, 

παρότι προβάλλεται σήμερα, σαν το κεντρικό εργασιακό αίτημα των γυναικών , 

εκφράζει τα συμφέροντα  μας μικρής μερίδας. Τα συμφέροντα των διευθυντών , των ελεγκτών, των συντονιστών, των αξιολογητών της εργασίας των πολλών.

 

-5. 

Η ανάγκη για δωρεάν εργατική κατοικία

για υψηλής ποιότητας δημόσια παιδεία

για  εστιατόριο στο χώρο εργασίας

για σύγχρονα δωρεάν μέσα μαζικής μεταφοράς

για ισχυρό κρατικό σύστημα υγείας


στην περίπτωση των γυναικών με διευθυντική θέση στην εργασία, 

υποκαταστάται αντίστοιχα με: 

ανάγκη για υπεράσπιση της ατομικής τους ιδιοκτησίας (μείωση ΕΜΦΙΑ, αύξηση των ενοικίων), 

ακριβό ιδιωτικό σχολείο για τα δικά τους παιδιά, 

οικιακή βοηθό, 

δεύτερο αυτοκίνητο για την οικογένεια,

ακριβή ιδιωτική ασφάλεια ζωής και αγανάκτηση τους για τις εισφορές στο εθνικό σύστημα υγείας.


ΟΙ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΙΝΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΕΛΕΧΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ, ΣΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ,

ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΕΣ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ, 

ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΜΠΟΔΙO ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ.

3.την αναδειξη του γυναικειου ζητηματοσ, με κριτηριο την συμμετοχη των γυναικων στην παραγωγικη διαδικασια.


Την ανάδειξη της γυναίκας ως παραγωγού στη σύγχρονη εποχή , αλλά και σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας.


Τη θεώρηση της εργασίας ως πρωταρχικού, καθοριστικότερου όλων των άλλων δικαιώματος των ανθρώπων. 

Δικαιώματος και των δύο φύλων.


Την εναντίωση:

σε θεωρίες που υποβιβάζουν την γυναικά, σε φύλο βιολογικό, προσαρμόζουν τις  διεκδικήσεις της στην λεγόμενη ιδιαίτερη γυναικεία φύση

σε θεωρίες που δίνουν ψυχολογική ερμηνεία και λύση, στα κοινωνικά προβλήματα που συνδέονται με την κατώτερη θέση των γυναικών,

επίσης στον σύγχρονο υποβιβασμό της γυναίκας, με την σεξουαλικοποιήση των διεκδικήσεων της (αποκλειστική αναφορά ο βιασμός και η σεξουαλική παρενόχληση. 


Η  ένταξη των γυναικών στην εργασία με δυσμενείς όρους, 

δεν είναι η διάκριση σε βάρος των γυναικών από την οποία πρέπει να απαλλαγούν 

αλλά είναι το επιχείρημα που κάνει την εργασία  το κύριο πεδίο δράσης των γυναικών.

Η αύξηση του κατώτατου μισθού, η κατάργηση της μερικής απασχόλησης, είναι γυναικεία υπόθεση


Δηλαδή την επιτακτική ανάγκη για επιστροφή στην πραγματικότητα. 

Την πραγματικότητα, που αντιλήφθηκαν πολύ νωρίς οι εργοδότες και προσπαθούν να  στρέψουν την γυναίκα,

στην εσωτερική αναζήτηση , την ατομική λύση και την σεξοδιαματρυρία. 

 

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΕΙΔΟΥΣ. ΤΩΝ ΑΝΔΡΩΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ.


4.ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΥΛΙΚΩΝ ΟΡΩΝ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ. 
την προωθηση συγκεκριμενων - μαχιμων αιτηματων στο γυναικειο κινημα.


 Την διεκδίκηση ριζικών αλλαγών στην πραγματική ζωή

και όχι στο πεδίο των νοοτροπιών, και των συμπεριφορών ,

Τη γνώση ότι οι μειωτικές εκδηλώσεις απέναντι στο γυναικείο φύλο, είναι  απλά η έκφραση, ο καθρέπτης των υλικών όρων διαβίωσης των γυναικών.

Διαμορφώνονται από τις πραγματικές συνθήκες ζωής τους και δεν τις διαμορφώνουν.

 

Την αντιπαράθεση με το αντισεξιστικό κίνημα που, 

-επιτίθεται στα αποτελέσματα (βία, αποκλεισμοί) της ανισότητας των δυο φύλων, χωρίς να επηρεάζει με τη δράση του, τις οικονομικές δομές που εξαρτούν την κυριαρχία τους και την επιβίωση τους από την κατώτερη θέση των γυναικών. Αντίθετα βρίσκει  στήριξη από  επιχειρηματικούς ομίλους, μη κυβερνητικές οργανώσεις, Ευρωπαϊκή Ένωση, ισχυρούς των Η.Π.Α., καθώς

-καταδεικνύει ως υπεύθυνη την ανδρική σεξιστική συμπεριφορά.

-προσπαθεί να υποκαταστήσει τις γυναικείες – φεμινιστικές κατακτήσεις με ένα σύγχρονο λόγο καταγγελίας – διαμαρτυρίας.

- προβάλει  τη εργαζόμενη γυναίκα ως θύμα (διαμαρτυρόμενη) η ως και ως καταδότη (καταγγέλλουσα), και όχι ως παραγωγική δύναμη της κοινωνίας ίση με τον άνδρα.

 - διατυπώνει αίτημα μόνο για τα την  γυναίκα των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων. (ίση πρόσβαση ανδρών και γυναικών στις διευθυντικές θέσεις εργασίας και την επιχειρηματική δράση).

 

Την ανάπτυξη των αιτημάτων σε αντιπαράθεση με την κυρίαρχη αντισεξιστική ιδεολογία.

Την δράση με βασικούς άξονες,

την διεύρυνση των εργασιακών δικαιωμάτων,

το πέρασμα της οικιακής εργασίας σε κράτος και εργοδότες,

την απαγόρευση της αγοράς και πώλησης γυναικών και κοριτσιών


4B.ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΣΕ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΣΕΞΙΣΤΙΚΟ ΛΟΓΟ.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΡΓΑΤΟΥΠΑΛΛΗΛΛΟΙ

ΑΝΤΙΣΕΞΙΣΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ

ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤΩΤΑΤΟΥ ΜΙΣΘΟΥ ΣΤΑ 1.000ευρω ΜΙΚΤΑ & ΣΤΑ 45ευρω ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΜΙΣΘΙΟΥ
Ανεβάζει ουσιαστικά το επίπεδο διαβίωσης της συντριπτικής πλειοψηφίας του γυναικείου φύλου. Οι εργαζόμενες έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση σε βασικά αγαθά, που είναι σήμερα εμπορευματοποιημένα. Στη στέγη , την τροφή, την υγειά, την μόρφωση. 
Μειώνει την οικιακή εργασία, π.χ. με την αγορά έτοιμων προϊόντων αντί της παραγωγής τους μέσα στο σπίτι.

Περιορίζει στο ελάχιστο την ενδοοικογενειακή βία. Κύρια αιτία, αυτής της βίας είναι η οικονομική ανέχεια. Βάση της, η χαμηλή συνεισφορά των γυναικών στο οικογενειακό εισόδημα και όχι η βίαιη ανδρική φύση.

Εκφράζει τις ανάγκες των γυναικών που έχουν εισόδημα από  μισθωτή εργασία.
                                                                                                                           

Βάζει πρωταγωνίστρια την γυναίκα, στις εργασιακές διεκδικήσειςΚαθώς οι γυναίκες καταλαμβάνουν πιο συχνά  ανειδίκευτες ή χαμηλής ειδίκευσης θέσεις εργασίας, η αύξηση του κατώτατου μισθού είναι βασική τους ανάγκη. Ο λόγος τους γίνεται σημαντικός, στα εργατικά σωματεία, στους χώρους δουλειάς, ακόμα και στις φιλικές συγκεντρώσεις

Το γυναικείο φύλο διεκδικεί μαζί με το σύνολο του κόσμου της εργασίας. Διεκδικεί,  ως το ένα μισό,  του συνολικού  εργατικού δυναμικού της χώρας.

Το γυναικείο φύλο ισχυροποιείται. Έρχεται αντιμέτωπο με την εργοδοσία.
Η γυναίκα της δουλειάς, 
η υπάλληλος, η τεχνίτρια,  η βοηθός, η εργάτρια, εξυψώνεται. Μαζί της εξυψώνεται η εργασία. Ανοίγει πάλι η συζήτηση για τις εργασιακές σχέσεις, για το μισθό, για τις συνθήκες εργασίας.

Η γυναίκα της δουλειάς, 
αποκτά δικαίωμα λόγου. Λόγου διακριτού από την εργοδότρια και την διευθύντρια της. Η αύξηση του μισθού δεν θα γίνει ποτέ αίτημα, αυτών που ζουν από την εργασία μας.
ΙΣΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΙΣ ΑΝΩΤΕΡΕΣ ΙΕΡΑΡΧΙΚΑ ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ & ΣΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ.
Παλεύει την ισότητα μόνο για, την ήδη ισχυρή, την μικρή μερίδα γυναικών, που ανήκει στα μεσαία στρώματα και την αστική τάξηΣτόχος τους είναι "να αγωνιστούμε όλες για να αναδειχτούν οι λίγες".

Το υψηλό ατομικό εισόδημα δίνει την δυνατότητα στις γυναίκες διευθύντριες ή επιχειρηματίες  να  επιβάλλουν ξεπερασμένες εργασιακές σχέσεις (π.χ. οικιακή βοηθός), στις γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων.
Οι γυναίκες που μπορούν να διεκδικήσουν διευθυντική θέση η να γίνουν επιχειρηματίες, προέχονται από ανώτερα οικονομικά στρώματα. Είναι σεβαστές. Στις εξαιρετικές περιπτώσεις που θα συναντήσουν ενδοοικογενειακή βία, έχουν όλα τα εφόδια να την πατάξουν΄.

Αναδεικνύει την παγκόσμια ανισότητα στον πλούτο που κατέχουν  οι άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες. Διεκδικεί δίκαιο μοίρασμα μεταξύ των δυο φύλων, του πλούτου, που θα αποκτηθεί από αδικία (διεύθυνση - έλεγχος - εποπτεία ή εκμετάλλευση της εργασίας των άλλων).
Συνδέει την γυναίκα με την διεκδίκηση για ατομική ανέλιξη. Δίκαια, κάθε οργανωμένο κομμάτι, κάθε συλλογικότηταακόμα και κάθε παρέα ανθρώπων, αρνείται να ασχοληθεί με τις ατομικές βλέψεις, λίγων, ξεχωριστών και ήδη προνομιούχων  γυναικών.


Το γυναικείο φύλο παίρνει χαρακτηριστικά φυλετικής μειονότητας. Διεκδικεί συντεχνιακά, μόνο προς όφελος του. Παρουσιάζεται εγωιστικό και αδιάφορο για την συλλογική πρόοδο. 

Το γυναικείο φύλο αποδυναμώνεται σε έναν, επωφελή για τους εργοδότες, ανταγωνισμό με το ανδρικό φύλο.

 Η γυναίκα ανώτερο στέλεχος επιχείρησης ή η εργοδότρια, προωθείται ως πρότυπο προς κατάκτηση . Εξυψώνεται η ξεχωριστή, η δυναμική γυναίκα, "τα καλά μυαλά του τόπου". Στη συζήτηση, η ατομική καριέρα παίρνει τη θέση της εργασίας.

Η γυναίκα ανώτερο στέλεχος επιχείρησης ή την εργοδότρια, εισβάλει και τελικά επιβάλλεται μέσα στο γυναικείο καμιά φορά και στο εργατικό κίνημα.  Θεωρείται δικαίωμά της να συνδιαμορφώνει μαζί με την υφισταμένη της, το γυναικείο – εργατικό λόγο.
ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΠΙΔΟΜΑΤΟΣ ΤΡΙΕΤΙΑΣ.
Ειδικότερα, είναι το αίτημα για προσαύξηση του μισθού και του ημερομίσθιου 5%, για κάθε τριετία προϋπηρεσίας.
Στη χώρα μας έχει ανασταλεί με νόμο από το 2012,  κάθε προσαύξηση του μισθού για προϋπηρεσία που συμπληρώνεται μετά τις 14/2/2012, έως ότου η ανεργία πέσει κάτω από 10%.


Το αίτημα έρχεται αντιμέτωπο με ένα νομό του κράτους (περίοδος μνημονίων), που μείωσε ή καθήλωσε το μισθό του συνόλου των εργαζομένων. Η κατάργηση των τριετιών, εντάσσεται μέσα στην πάγια αξίωση των των  εργοδοτών να μειωθεί το μισθολογικό κόστος.

.

Στη σημερινή πραγματικότητα, δεν υπάρχει κανένας κατοχυρωμένος τρόπος για να αυξηθεί ο μισθός και το μεροκάματο. Η εργαζόμενη (όπως και ο άνδρας εργαζόμενος) ξεκινάει σε νεαρή ηλικία να εργάζεται με 680ευρω μισθό μικτά (580 καθαρά) και αυτός την ακολουθεί μέχρι την σύνταξη μετά από δουλειά 40 χρόνων (μοναδική εξαίρεση είναι το επίδομα γάμου, που ισχύει ακόμα).

Η αύξηση του μισθού με βάση την προϋπηρεσία είναι δίκαιη. Αμείβει την εργασιακή εμπειρία. Καλύπτει τις αυξημένες οικονομικές υποχρεώσεις των εργαζομένων με το πέρασμα των χρονών. Είναι αντικειμενική και ουδέτερη. Δεν εξαρτά την εργαζόμενη από την υποκειμενική εκτίμηση των διευθυντών της. Είναι συλλογική διεκδίκηση. Δεν βάζει την εργαζόμενη  σε ανταγωνισμό με τις γυναίκες του κλάδου της. Είναι βέβαιη αύξηση. Μπορεί, όπως ίσχυε παλιότερα, να κατοχυρωθεί στη συλλογική σύμβαση εργασίας.

Το γυναικείο φύλο τιμάει την εργασία, παλεύει μαζί με τον κόσμο της δουλειάς. Με τα μισθολογικά αιτήματα ενταγμένα μέσα στις διεκδικήσεις του, δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν έχει σκοπό να ξεφύγει από την τάξη του.  Δεν ντρέπεται που ανήκει στην τάξη των εργατοϋπάλληλων. Η γυναικεία πρωτιά στις υφισταμενικές θέσεις εργασίας , δεν είναι πια η αδικία σε βάρος της γυναίκας από την οποία πρέπει να απαλλαγεί. Είναι το γυναικείο προσόν, η δύναμη διεκδίκησης για την πρόοδο όλης της κοινωνίας.

.
ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΕ ΘΕΣΕΙΣ ΥΨΗΛΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ
Ειδικότερα, είναι οι διευκολύνσεις για να καταλάβουν γυναίκες, κάποιες από τις διευθυντικές θέσεις που κατέχουν άνδρες.

Ποτέ στη σύγχρονη Ελλάδα δεν ψηφίστηκε νόμος, που να απαγορεύει την είσοδο των γυναικών στις υψηλά ιστάμενες θέσεις εργασίας. Παρότι λοιπόν υπάρχει , άτυπος αποκλεισμός, κανένα οργανωμένο συμφέρον δεν κινήθηκε ποτέ για να θεσμοθετηθεί αυτός ο αποκλεισμός.


Έρχεται αντιμέτωπο  απλά με μια παρωχημένη νοοτροπία. Αυτή έχει επιπτώσεις στην επαγγελματική και οικονομική ανέλιξη, ενός πολύ μικρού τμήματος από το σύνολο των εργαζομένων γυναικών. Πρόκειται για γυναίκες  προερχόμενες από την αστική τάξη και τα μεσαία στρωματά
Στηρίζεται από τους εργοδότες. Δεν θίγει ούτε στο ελάχιστο τα κέρδη τους.

Το αίτημα στοχεύει, και στη εργαζόμενη εργάτρια ή υπάλληλο. Αυτή σπρώχνεται σε ένα ατελείωτο κυνηγητό για επαγγελματικά εφόδια. Ξοδεύει χρήματα στη δια βίου κατάρτιση ή σε μεταπτυχιακά που δεν έχουν κανένα βέβαιο μισθολογικό αντίκρισμα. Καθώς ο μισθός της δεν εξαρτάται από τη προϋπηρεσία της, καθώς οι τεχνικοί κλάδοι και οι κλάδοι παροχής υπηρεσιών χάνουν συνεχώς τα κατοχυρωμένα συλλογικά εργασιακά τους δικαιώματα,
ο μονός τρόπος που της προτείνεται είναι:
η επίδειξη ατομικών ξεχωριστών προσόντων, η ατομική διάκριση από το σύνολο των γυναικών του κλάδου της.

Η γυναίκα εργατοϋπάλληλος που θα παλέψει να κατακτήσει ατομικά, μια θέση υψηλής ευθύνης στην επιχείρηση,  μείνει πάντα εξαρτημένη από την εύνοια των ανωτέρων της. Δεν έχει θεσμικά, κατοχυρωμένα δικαιώματα.



Το γυναικείο φύλο παρουσιάζεται σαν το κομμάτι της κοινωνίας που αποδέχεται πλήρως την ιεραρχία στην παραγωγική διαδικασία. Όχι μόνο δεν  καταγγέλλει την αυθαιρεσία που συνδέεται με τις διευθυντικές θέσεις, όχι μόνο δεν αμφισβητεί  την αξία, την χρησιμότητα, των εποπτών, συντονιστών, οργανωτών, επιβλεπόντων και αξιολογητών της εργασίας των άλλων, αλλά θαυμάζει αυτές τις θέσεις, τις διεκδικεί για τον εαυτό του. 




ΕΠΙΔΟΜΑ ΤΕΚΝΩΝ ΣΤΗΝ Ε.Γ.Σ.Σ.Ε .
Ειδικότερα, είναι το αίτημα για να περιληφθεί επίδομα 5% για κάθε παιδί, στην Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας.


 

Προσδιορίζει ξανά το μισθό, ως το χρηματικό ποσό που καταβάλλει ο εργοδότης στον/ην  εργαζόμενο/νη και που περιλαμβάνει την συντήρηση αυτού/ης και των παιδιών του/ης.

 
ΕΥΕΛΙΚΤΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ.
Ειδικότερα, είναι είναι η διαδικασία για ελαστικοποίηση της εργασίας.
Για την εισαγωγή της μερικής απασχόλησης ως διευκόλυνση για της γυναίκες – μητέρες. Για άδειες στους γονείς κατά τη βρεφική ηλικία του παιδιού τους, με παροχή επιδόματος από το κράτος, αντί μισθού από τον εργοδότη. 

Η απορρύθμιση της εργασίας κτυπάει κυρίως το γυναικείο φύλο.
Βλ. μερική απασχόληση, νόμος για την προστασία της μητρότητας (έξοδος της γυναίκας από την παραγωγή, αντικατάσταση του μισθού της με επίδομα). 
ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΜΕ ΚΟΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΕΡΓΟΔΟΤΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟ ΟΜΙΛΟ. ΚΡΑΤΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΣΙΤΙΣΗΣ, ΜΕ ΧΑΜΗΛΟ ΚΟΣΤΟΣ, ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΕΙΑ.

Είναι το αίτημα που διεκδικεί την μεταφορά του σημαντικότερου κομματιού της οικιακής παραγωγής στους εργοδότες και το κράτος.
Η παρασκευή της τροφής,  δεν πρέπει να είναι ευθύνη των γυναικών, αλλά να ενταχθεί στην κοινωνική οργάνωση. Οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, μπορούν και πρέπει να παρέχουν δωρεάν εστίαση για τους  εργαζομένους τους. Το κράτος πρέπει να οργανώσει εγκαταστάσεις - σταθμούς σίτισης για όλους τους υπολοίπους εργαζομένους και τα παιδιά τους. Στους κρατικούς σταθμούς, η εισφορά των εργαζομένων, δεν πρέπει να είναι μεγαλύτερη από το κόστος των πρώτων υλών που απαιτούνται για τη παρασκευή της τροφής.

 
Η γυναίκα εργαζόμενη απαλλάσσεται από την πιο αναγκαία, την πιο δεσμευτική οικιακή εργασία, το μαγείρεμα.
Ξεκινάει να απεγκλωβίζεται από τον ιδιωτικό βίο.

Αμφισβητεί ριζικά την οικιακή εργασία. Την αντιμετωπίζει ως αναχρονιστική, μη κοινωνική παραγωγή και υπηρεσία. Η λύση δεν είναι το μοίρασμα της, ανάμεσα στα δυο φύλα, αλλά η κατάργηση της. Η οικιακή εργασία εδώ, δεν επιβάλλεται από εκμεταλλευτές - σεξιστές άνδρες, αλλά από το οικονομικό σύστημα.

Δημιουργούνται πολλές θέσεις εργασίας στην εστίαση, οι οποίες ανεξάρτητα με το αν καταληφθούν από άνδρες οι γυναίκες εργαζόμενες, αποτελούν κοινωνικοποιημένη και όχι οικιακή εργασία. Είναι το πρώτο βήμα για να περάσει η γυναίκα από το αποβλακωτικό ιδιωτικό νοικοκυριό, στο μεγαλείο της κοινωνικής παραγωγής.

Η σίτιση του πληθυσμού, μπαίνει κάτω από υγειονομικό έλεγχο, οργανώνεται μαζικά και με επιστημονικό σχεδιασμό, παύει να εξαρτάται από τις τυχαίες γνώσεις κάθε γυναίκας. Η διατροφή του πληθυσμού γίνεται υπόθεση της οργανωμένης κοινωνίας. Τα οφέλη για τη δημοσιά υγειά είναι ανυπολόγιστα.

ΙΣΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΤΗΣ ΟΙΚΙΑΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΑΝΔΡΩΝ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΩΝ.
Είναι η διαδικασία που εξασφαλίζει τη διαιώνιση της οικιακής εργασίας. Σύμφωνα με αυτό, το μαγείρεμα, η καθαριότητα, η φύλαξη και η φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, δεν πρέπει ποτέ να ξεφύγουν από τα όρια του σπιτιού. Δεν πρέπει ποτέ να κοινωνικοποιηθούν.

Παρουσιάζει μια καινοτομία. Το μοίρασμα της οικιακής εργασίας ίσα μεταξύ ανδρών και γυναικών. Αυτή η καινοτομία αλλοιώνει την πραγματικότητα, ότι δηλαδή η οικιακή εργασία δεν πρόκειται ποτέ να μοιραστεί ίσα μεταξύ των δυο φύλων.  Ότι η οικιακή εργασία σχηματίστηκε και διατηρήθηκε μέσα στο πέρασμα των χιλιετιών, 

δεν καταργήθηκε ούτε καν από τον καπιταλισμό για να γίνει εμπορευματική, 

επειδή ακριβώς σχηματίστηκε και διατηρείται για να εγκλωβίσει τη γυναικά στα όρια του ιδιωτικού βίου.

 
Θεωρεί ότι οι γυναίκες. δεν θα απελευθερωθούν από δεύτερη μη κοινωνική εργασία τους μέσα στο σπίτι όταν δημιουργηθούν σύγχρονες κοινωνικές υποδομές, αλλά όταν εγκλωβιστεί εκεί και ο άνδρας. Έμμεσα ο άνδρας θεωρείται υπεύθυνος για την γυναικεία εκμετάλλευση  και τιμωρείται για αυτό με την συμμετοχή του σε μια αναχρονιστική παραγωγή. 
ΠΑΙΔΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΜΕ ΚΟΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΕΡΓΟΔΟΤΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟ ΟΜΙΛΟ. ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΝΕΡΓΩΝ.
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΠΡΟΣΙΤΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΠΑΙΔΙΩΝ.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙΑΣ ΜΑΓΑΖΙΩΝ STRIP SHOW.
ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΩΛΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΟΡΑΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗΣ ΠΟΡΝΕΙΑΣ.
ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗΣ ΠΟΡΝΕΙΑΣ.
ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΟΝ ΔΥΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ – ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ – ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΣΤΙΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ.
5.ΤΗΝ αποδωση ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ, για τη γυναικεια εκμεταλλευση.


 Τη θεώρηση της γυναικείας καταπίεσης, ως  γεννήματος συγκεκριμένου οικονομικού συστήματος, σε συγκεκριμένη στιγμή της ιστορικής εξέλιξης.

Την αντιμετώπιση  δηλαδή της ανισότητας τον δυο φύλων, ως ηθελημένης μορφής κοινωνικής οργάνωσης

και όχι ως άδικης φυσικής  επιλογής, χωρίς οικονομική βάση.


 Την αντιπαράθεση δηλαδή στην άποψη, ότι η γυναικεία εκμετάλλευση, είχε αφετηρία ή ενισχύθηκε από

 τη μεγαλύτερη μυϊκή δύναμη του άνδρα, το φυσικό δεσμό της γυναίκας με το νεογέννητο, τη λεγόμενη βιαιότερη ανδρική φύση.


Την ενίσχυση της άποψης, 

ότι η γυναικεία εκμετάλλευση εμφανίστηκε μαζί με την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, 

την ανάγκη για μεταβίβαση της ιδιοκτησίας μέσω συγγενικού δεσμού, 

τους αυστηρούς κανόνες για να γνωρίζουν οι πρώτες ανθρώπινες κοινωνίες σε ποιον πατερά ανήκουν τα παιδιά που γεννιόνται (ώστε να μεταβιβαστεί με ακλόνητο νόμο η ιδιοκτησία),  

το σχηματισμό της οικονομικής δομής της οικογένειας, 

την απαγόρευση της αναπαραγωγής έξω από τα δικά της πλαίσια. 

Ότι, η ανάγκη για τιθάσευση της ανεξέλεγκτης αναπαραγωγής, επιτεύχθηκε 

με την υποτίμηση, τη δαιμονοποίηση, την καταπίεση, των γυναικείων γενετήσιων ορμών, από τότε ως τις μέρες μας .


Ότι, αποκλεισμός του γυναικείου πληθυσμού από την κοινωνική δραστηριότητα, ο εγκλωβισμός του στον ιδιωτικό βίο, 

η ένταξή του στην παραγωγή με δυσμενείς όρους, η εμμονή για διαιώνιση της οικιακής εργασίας στα πλαίσια του σπιτιού, 

η νομιμοποίηση της πορνείας 

είναι τα ακόλουθα, τα αναγκαία στηρίγματα, οι επιμέρους επιπτώσεις της βασικής καταπίεσης. 


Της βασικής ανάγκης δηλαδή, κάθε εκμεταλλευτικού συστήματος να ελέγξει την ικανότητα της γυναίκας να γεννά. 


Αυτή είναι η αιτία που η ιστορική ανισότητα, βάρυνε το γυναικείο φύλο και όχι το ανδρικό φύλο.


ΑΝ Η ΑΝΩΤΕΡΗ ΜΥΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΑ, ΗΤΑΝ Η ΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ, 

ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΕΙ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ  ΤΟΥΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΕΣ.